نمایندگی آکرودیته- میانمار و لائوس

میانمار

اطلاعات کشور میانمار

میانمار (برمه سابق) کشوری است در آسیای جنوب شرقی که از شمال شرق با چین، از شرق با لائوس، از جنوب شرق با تایلند، از غرب با بنگلادش و از شمال غربی با هند مرز مشترک دارد و از جنوب غربی با خلیج بنگال و از جنوب با دریای آندامان محصور است. میانمار با مساحتی حدود 680 هزار کیلومتر مربع، دومین کشور (بعد از اندونزی) بزرگ آسیای جنوب شرقی است. در سال ۱۸۲۴ برمه توسط بریتانیا اشغال و ضمیمه حکومت هند (مستعمره بریتانیا) شد. در سال ۱۹۳۷ بریتانیا برمه را به همراه منطقه «آراکان» (راخین فعلی) مستعمره‌ای جدا از حکومت هند خواند و آن را «برمه بریتانیا» نام نهاد. در سال ۱۹۴۸ برمه پس از 124 سال که تحت استعمار انگلیس قرار داشت، با رهبری ژنرالآنگ سانگ (Aung San) طی موافقتنامه‎ای با انگلستان، استقلال خود را بدست آورد. در سال 1988 دولت نظامی‎ حاکم تحت عنوان «شورای دولتی اعاده نظم و قانون» (SLORC) نام کشور را بصورت رسمی به «اتحادیه میانمار» تغییر دادند.

ساختار حکومت:

طبق آخرین تغییرات و اصلاحات قانون اساسی میانمار در سال 2008، نظام حکومتی این کشور «جمهوری پارلمانی» است و رئیس جمهور، بعنوان رئیس دولت از سوی قوه مققنه انتخاب میشود. قوه مقننه میانمار،با عنوان «مجمع اتحادیه» (Assembly of the Union)، شامل دو «مجلس علیا یا خانه ملیت‎ها» (the Amyotha Hluttaw/ House of Nationalities) و «مجلس نمایندگان» (the Pyithu Hluttaw/ House of Representatives) می‎باشد. مجلس علیا 224 عضو دارد که 168 نفر بصورت مستقیم از سوی مردم و 56 نفر از سوی نظامیان این کشور منصوب می‎شوند. مجلس نمانیدگان نیز متشکل از 440 عضو است که 110 نفر از آنها توسط نظامیان منصوب می‎شوند. طول دوره نمایندگی مجمع اتحادیه 5 سال می‎باشد. آخرین انتخابات پارلمانی در سال 2015 برگزار گردید که طی آن حزب اتحاد ملی برای دموکراسی (NLD) به رهبری خانم آنگ سان سوچی توانست حدود 61% از کرسی‎های مجلس را تصاحب نماید. دور بعدی انتخابات پارلمانی این کشور نوامبر 2020 (آبان ماه سال 1400) برگزار خواهد شد.

«دیوان عالی اتحادیه» (Supreme Court of the Union)، متشکل از رئیس دیوان عالی و 7-11 قاضی ارشد، عالی‎ترین نهاد قضایی میانمار محسوب می‎شود. قضات دیوان عالی از سوی رئیس جمهور معرفی و توسط مجلس نمایندگان انتخاب می‎شوند. قضات تا زمان بازنشستگی (70 سال سن) در این مقام می‎مانند. اکثریت قضات فعلی دیوان عالی میانمار در سال 2011 و توسط رئیس جمهور پیشین این کشور معرفی شده‎اند. ژنرال یو هوتن اوو در حال حاضر رئیس دیوان عالی می‎باشد. وی تا سال 2007 یکی از فرماندهان ارشد نظامی این کشور بود.

ساختار اقتصادی:

میانمار بواسطه موقعیت جغرافیایی خود و همچنین حایل شدن بین اقیانوس هند و دریای چین و نیز نزدیکی به تنگه مالاکا، از موقعیت استراتژیک حایز اهمیتی در منطقه آسیای جنوب شرقی و آسیای جنوبی برخوردار می‎باشد. مرزهای خشکی میانمار با همسایگانش تقریباً همگی محصور از رشته کوه‎های صعب العبور می ‎باشد و از اینرو عمده تجارت خارجی این کشور از طریق دریا انجام می‎گیرد. همچنین رودخانه‎های میانمار نیز بعضاً قابل کشتیرانی بوده و در حدود 12 هزار کیلومتر آبراه داخلی در این کشور وجود دارد که مورد استفاده حمل و نقل قرار می‎گیرد.

میانمار با هند، بنگلادش، تایلند، لائوس و چین مرز مشترک دارد. این کشور در مجموع 5600 کیلومتر مرز زمینی - با چین حدود 2200 و با تایلند حدود 1800 کیلومتر- و بیش از 1900 کیلومتر ساحل دریایی دارد. میانمار توانسته است تقریباً کلیه مسائل مرزی را با همسایگانش حل و فصل نماید. این کشور همچنین در طول سال‎های اخیر روابط نسبتاً خوبی با اکثر کشورهای منطقه، خصوصاً همسایگان خود داشته است. در این میان بیشترین حجم تجارت خارجی میانمار با کشورهای منطقه، خصوصاً چین، تایلند، سنگاپور، ژاپن و هند می‎باشد و این کشورها در طول سال‎های اخیر بالغ بر 70 میلیارد دلار در بخش‎های کشاورزی، معادن، نفت و گاز، ساخت نیروگاههای برق، زیرساختهای حمل و نقل دریایی، هتل سازی و...، میانمار سرمایه‎گذاری نموده‎اند.

میانمار علیرغم برخورداری از منابع غنی معدنی و هیدروکربنی، متأثر از چند دهه رکود، سو مدیریت و درگیریهای داخلی از جمله فقیرترین کشورهای جهان است. براساس آمار سازمانهای بین‎المللی جایگاه این کشور در شاخص توسعه انسانی در سال 2018 رتبه ۱۴8 و به لحاظ درآمد سرانه نیز رتبه 155 از مجموع ۱۸۸ کشور دنیاست. با این وجود میانمار در سال 2012 به منظور اطمینان و ایجاد شرایط مطلوب برای سرمایه گذاران خارجی، قانون جدید سرمایه گذاری در این کشور را تصویب کرد و که طی آن شرکت‎های خارجی از معافیت‎های گسترده مالیاتی، امکان تصاحب 35% از سهام شرکت‎های داخلی، حمایت دولتی و...، برخوردار می‎باشند. میانمار درحال حاضر یکی از بالاترین نرخ رشد اقتصادی (حدود 7 درصد) در میان کشورهای منطقه را دارا می‎باشد.

سابقه حضور ایرانیان در برمه:

سابقه روابط ایرانیان و مردمان برمه به چندصد سال قبل و به زمان مهاجرت تاجران ایرانى به سواحل برمه بر میگردد. در منطقه آراکان دربرمه (راخین فعلی)، مدت‌‌ها حکام و شاهان مسلمانان فرمانروائى مى‌کردند. در این دوره زبان فارسى وارد زبان آراکانى و برمه‌اى گردید و تا سال ۱۸۳۶ میلادى- که انگلستان بر برمه مسلط شد- زبان رسمى دربار آراکان بود. پس از تسلط انگلیس نیز عده‌اى از ایرانیان به برمه مهاجرت نموده، در آن سرزمین سکنى گزیدند. اگرچه اکثر شیعیان یانگون از اسلاف شیعیان هندى مى‌باشند ولى علایق خاصى نسبت به ایران دارند. آنان در گذشته از شهرهای، شیراز، کاشان، بهبهان، و یزد به برمه مهاجرت نمودهاند امروز نیز خانوادههایی با اسامی کاشانی، شیرازی، بهبهانی، اصفهانی ویزدی در میانمار اقامت دارند.

روابط رسمی ایران و میانمار:

به دنبال برقراری مناسبات رسمی ایران و برمه در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۳۴۷ سفیر ایران در دهلی نو به‌عنوان سفیر اکردیته در یانگون (پایتخت سابق میانمار) معرفى و در تاریخ ۲۲ مهر ۱۳۴۹ استوارنامه خود را به ژنرال نوین رئیس «شورای صلح و توسعه» برمه (بعنوان رئیس کشور) تسلیم کرد. همچنین سفیر برمه در پاکستان نیز به ‌عنوان سفیر اکردیته در تهران تعیین و درتاریخ ۲۰ آبان ۱۳۴۹ استوارنامه خود را تسلیم نمود. در تاریخ ۱۶ فروردین ۱۳۵۰ ژنرال نوین از ایران دیدار کرد، از آن سال به بعد سفرای دو کشور در دهلى نو و اسلام‌آباد در پایتخت‌هاى دو کشور اکردیته بوده‌اند. بعد از پیروزى انقلاب اسلامى روابط جمهوری اسلامی ایران و میانمار تا سال 1361 بصورت غیرفعال ادامه داشت تا آنکه در 29 دی 1362 سفیر کشورمان در دهلی نو بعنوان سفیر اکردیته در یانگون منصوب گردید در حال حاضر نیز سفیر جمهوری اسلامی ایران در تایلند، در میانمار اکردیته بوده و سفیر میانمار در دهلی نو نیز در تهران اکردیته می باشد.